.

JAN POPLEWSKI harcmistrz

Urodzony w dniu 20 czerwca 1896 roku w Poznaniu.

Jako najstarsze dziecko miał obowiązek zapracowania na utrzymanie domu. Roznosił gazety, bułki itp. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjął naukę zawodu gastronomicznego w Hotelu w Gnieźnie.

W 1912 roku wstąpił do skautowego zastępu "Poznań". W grudniu 1913 roku składał przyrzeczenie harcerskie na ręce druha Henryka Śniegockiego. Od listopada 1914 roku pelnił funkcję zastępowego w drużynie im Kazimierza Wielkiego.

W dniu 28 października 1915 roku powołany został do służby wojskowej w armii niemieckiej. Od początku służby starał się nie uczestniczyć w żadnej walce dla Niemców. Z 6-tego pułku grenadierów we Wschowie jako niezdolnego do służby liniowej wysłano go do Poznania. Mimo poddawaniu badaniom przez szereg Komisji Lekarskich przetrwał do końca wojny w batalionie garnizonowym w Poznaniu będąc umundurowany w wojsku niemieckim, udzielał się czynnie w POW (Polska Organizacja Wojskowa). Z chwilą wybuchu Powstania Wielkopolskiego brał w nim udział pod dowództwem Kalinowskiego i Kąkolewskiego. W walkach o oswobodzenie Poznania, brał czynny udział od początku Powstania do ostatniego dnia tj. do zdobycia lotniska w Ławicy. Za udział w Powstaniu został odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Niepodległości. W roku 1920 wysłany został z batalionem etatowym do służby granicznej w Kijewie. W Powstaniu Wielkopolskim zdobył stopień kaprala, a w Kijewie plutonowego. Od 1922 służył zawodowo w Wojsku Polskim w sztabie DOK - VII. W okresie tym uczestniczył w kilkumiesięcznym kursie kancelaryjnym dla podoficerów. W 1922 roku otrzymał stopień sierżanta. Zawodowym podoficerem był od roku 1923. W 1926 roku zachorował i po 6-cio miesięcznym pobycie w Szpitalu Wojskowym został przeniesiony w stan spoczynku.

Już od 1923 roku czynnie udzielał się w Komendzie Chorągwi. Od 1927 roku podjął pracę zawodową w charakterze sekretarza tejże Komendy. Pracował do wybuchu wojny. W 1939 roku powrócił z frontu do Poznania. W drodze do domu został ostrzeżony przez swoich znajomych o grożącym mu niebezpieczeństwie. Mieszkanie zlokalizowane przy ulicy Koziej 3a w Poznaniu zostało przez Niemców zaplombowane, a Jana Poplewskiego zobowiązano do niezwłocznego zgłoszenia się w Komendzie Policji. Ukrywając się przetrwał w Poznaniu do końca 1939 roku. Dnia 31 grudnia 1939 roku zaopatrzony w dokumenty na obce nazwisko opuścił Poznań i osiedlił się w Ostrowcu Swiętokrzyskim.

Hm. Jan Poplewski w czasie okupacji niemieckiej przez cały czas, aż do wyzwolenia przebywał w Ostrowcu Świętokrzyskim i utrzymywał łączność a drużynami ZHP na terenie woj. Poznańskiego. W tym czasie opracował plan zorganizowania po wyzwoleniu tzw. Dziesiątek gospodarczych. Miały one działać w poszczególnych miejscowościach gdzie znajdowały się drużyny ZHP. Zadaniem dziesiątek gospodarczych było założenie warsztatów pracy, z których zysk miał być przeznaczony na utrzymanie sierot w danym terenie.

Niezwłocznie po wyzwoleniu powrócił do Poznania i podjął pracę w Komendzie Chorągwi Wielkopolskiej ZHP w charakterze wizytatora. W dniu 6 kwietnia 1950 roku został aresztowany. Zmarł śmiercią męczeńską w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu 6 grudnia 1950 roku.

Cześć Jego pomięci!

Pośmiertnie Rozkazem Naczelnika ZHP 1.1/9 z dn.20.1.1997r.nadano hm. Janowi Poplewskiemu Srebrny Krzyż "Za Zasługi dla ZHP" z "Rozetą i Mieczami" .

M. P.

powrót